zondag, 4 oktober - Een dag die doet nadenken...

Opeens heb ik een ander zicht gekregen op ons Indonesiëavontuur-dat-ooit-zal-komen. Dat we ooit zullen gaan is een ongeschreven doel geworden, maar wanneer?
Drie jaar geleden hebben we Kerst 2010 als datum 'vastgelegd'. Maar ineens steekt een soort innerlijke onrust de kop op: wat als één van mijn ouders sneller dan verwacht hulpbehoevend zou worden? Geen onrealistische vraag, want beiden worden 78 en ik ben de enige op wie ze kunnen terugvallen. We hebben onze reis altijd voor ons op geschoven wegens een hoop aanvaardbare redenen: de kinderen zijn klein, het is een dure reis, het is een lange reis,... Maar als er gezondheidsredenen zouden komen binnen het enigste wat ik van familie heb, komt er een lange tijdspanne dat we ook niet zullen kunnen gaan.
Het dringt stilletjes tot mij door dat alle obstakels(geld, tijd, commentaar,...)van ons af zullen moeten zetten en het gewoon moeten doen. Nu.

De kogel is door de kerk! We gaan!
Kerst 2010 klinkt nog altijd mooi, maar is helaas ook een periode die midden in het regenseizoen valt en ook een wat negatieve bijklank heeft (tsunami, tweede kerstdag).
Het wordt augustus 2010.
Vanuit het niets lijkt alles plotseling zo dichtbij...

26 oktober 2009- begin van ...
maandag
Een reisbureau is opeens veranderd van saaie,drukke plaats naar het walhalla van dromen.
Als ik er onverwacht eentje tegenkom, lijkt het dan ook een leuk idee een paar foldertjes op te halen, kwestie van de kinderen al een beeld te vormen van een vakantie naar het verre, warme land waar mama ooit geboren is.
En het geeft hoop, want met zo'n reisbrochure in de hand, lijkt het alsof het 'tastbaar' is dat we zullen gaan...

dinsdag
Er is mij iets opgevallen in de brochures. Iets wat ik eerst nog heel hevig probeer te negeren, maar niet te onderschatten blijkt. In mijn zoektocht naar (voordelige) vluchten, ben ik op een "te mijden" periode gestoten: augustus 2010 wordt absoluut afgeraden om naar Indonesië te reizen omdat op 10 augustus de Ramadan begint.
En dat in een land met een moslimgemeenschap van ca. 200 miljoen mensen...

woensdag
Samen met Kris de voor- en nadelen afgewogen van onze vooropgestelde reisdatum. Het scenario voor reizen in augustus 2010 is zowat het slechts denkbare: volle vluchten, volle hotels... en eten voor of na zonsopgang/ondergang.
Tijd om andere opties op tafel te smijten!
...
Ik kan het even niet geloven als ik naar mijn scherm kijk: de kosten van tickets in april zijn de helft van die in augustus! De helft! Voor de andere helft kunnen we terplaatse leven, op hotel gaan,...
We moeten gaan. Het is het juiste moment!

wat vooraf ging...

4 oktober 2006 - afscheid van een vriend

Het is weer bijna zover... bijna 3 jaar geleden dat we vol ongeloof het slechte nieuws aanhoorden en in een waas van verdriet afscheid namen.
Bijna 3 jaar... dat we nadachten over wat belangrijk was en praatten... urenlang.
Eén ding was belangrijk, stak er met kop en schouders bovenuit: onze droom om ooit samen naar Indonesië te gaan.
Samen... dat was de kern, naar Indonesië, dat moest niet eens uitgesproken worden.
Want hoewel we met ons tweetjes al een beetje van mijn wortels hadden blootgelegd, was "samen gaan" nog een verre droom... telkens net niet binnen handbereik.

2009

Net als de herinneringen ieder jaar opnieuw, wordt ook onze droom rond deze tijd weer even 'wakker'. Het verlangen wordt jaar na jaar sterker en het "niet-kunnen-gaan" weegt elk jaar een beetje zwaarder door. Het lukt niet meer om het een bescheiden plaatsje te geven en gewoon af te wachten. Het neemt grotere vormen aan en vraagt energie, energie om niet vergeten te worden...

zaterdag, 3 oktober 2009

Het is koud en kil op het kerkhof. Iedereen probeert zich sterk te houden en staat stilletjes, in gedachten verzonken, voor zich uit te staren. Het went niet om aan een grafsteen te staan, oog in oog met de harde realiteit, een vertrouwd gezicht dat van op een plaatje naar je glimlacht... Iemand die nooit meer de kans zal krijgen om al zijn dromen waar te maken. Het zorgt voor een zware krop in de keel, en is tegelijkertijd ook een wake-up call... doe het, doe het nu! En ondanks het verdriet, dat nog altijd in alle hevigheid kan opduiken, of misschien net daardoor, wakkert de strijdlust aan... we moeten het doen. Nu!