4 oktober 2006 - afscheid van een vriend
Het is weer bijna zover... bijna 3 jaar geleden dat we vol ongeloof het slechte nieuws aanhoorden en in een waas van verdriet afscheid namen.
Bijna 3 jaar... dat we nadachten over wat belangrijk was en praatten... urenlang.
Eén ding was belangrijk, stak er met kop en schouders bovenuit: onze droom om ooit samen naar Indonesië te gaan.
Samen... dat was de kern, naar Indonesië, dat moest niet eens uitgesproken worden.
Want hoewel we met ons tweetjes al een beetje van mijn wortels hadden blootgelegd, was "samen gaan" nog een verre droom... telkens net niet binnen handbereik.
2009
Net als de herinneringen ieder jaar opnieuw, wordt ook onze droom rond deze tijd weer even 'wakker'. Het verlangen wordt jaar na jaar sterker en het "niet-kunnen-gaan" weegt elk jaar een beetje zwaarder door. Het lukt niet meer om het een bescheiden plaatsje te geven en gewoon af te wachten. Het neemt grotere vormen aan en vraagt energie, energie om niet vergeten te worden...
zaterdag, 3 oktober 2009
Het is koud en kil op het kerkhof. Iedereen probeert zich sterk te houden en staat stilletjes, in gedachten verzonken, voor zich uit te staren. Het went niet om aan een grafsteen te staan, oog in oog met de harde realiteit, een vertrouwd gezicht dat van op een plaatje naar je glimlacht... Iemand die nooit meer de kans zal krijgen om al zijn dromen waar te maken. Het zorgt voor een zware krop in de keel, en is tegelijkertijd ook een wake-up call... doe het, doe het nu! En ondanks het verdriet, dat nog altijd in alle hevigheid kan opduiken, of misschien net daardoor, wakkert de strijdlust aan... we moeten het doen. Nu!
